නුඹ...................

සද නුඹයි
නිල් අහස් කුස පෑයු...
රළ නුඹයි
නිල් සයුර මත ගැලු...
මල නුඹයි
හද පුදසුන මත පිදු...
හිත නුඹයි
මගේ අහිංසක හිත පෑරු...

දුක් කාසි.........

වැටුණු දහඩිය
දනී ඇති වෙහෙස
දිනක් නිමකර
රැය ගෙවෙන විට
හඩයි දරුවන්
බඩගිනියි කියලා
පාන් ගෙඩියේ
සුවද ආ විට
නැගෙයි කදුලක්
බත් පිඩක් නැති නිසා
මක් කරන්නද.....
හිතේ දුක ඇත
කාසි නැත මට

ජිවිතය කියාදුන් ඇස් දෙකට.......

පාට වළාකුලු අහසේ

රූප රටා මතු කරාට

මොහොතින් බොද වි ගිය හැටි

මට අමතක නෑ

ඔබත් මමත් වෙන් වුණාට

කදුළැලි නෙත දැවටුණාට

මම සිතන්නෙ ඔබේ සිතට

මම අමතක නෑ

ජිවිතය යනු අපිළිවෙළ කථාවක් නොවේ............

ජිවිතයට සතුට වුවමණායි.

ඒත් අපට නොලැබෙන්නෙත් එයමයි.
සෑම විටම හිනාවෙනවාට වඩා හැඩු වාර අනන්තයි.
සැනසුනාට වඩා දුක් වු වාර අනන්තයි.
ඉතිං හැඩුම අපට උරුමයි,දුක අපට උරුමයි හිතා සැනසෙන්න.
නමුත් විශ්වාස කරන්න ජිවිතය යනු අපිළිවෙළ කථාවක් නොවේ............

අම්මා...

පිපි කුසුමට
සුවද බෙදන
මියුරු සුවද
අම්මා...
උදා හිරෙන්
‍‍ලොවට වඩින
ළහිරු මඩල
අම්මා...
ඝන දුරු රැ
ආකාසේ
එළි‍ය කරන

අම්මා...

මතු දින‍යක

බුදු බව ලැබ

දහම් දෙසනු

අම්මා...